چند دقیقه بعد از ساعت شش، چند باری به اتفاق سینا بالا پائین رفتیم تا اینکه ایمان، نازگل و آرش را در کنج یکی از سالن ها در حال گفتگو یافتیم. تا ساعت 7:45 که من محل را ترک کردم، نه نفر بودیم، ایمان، نازگل، آرش، سینا، ارسلان، سحر، مهشید، مهدی و مهدی. سینا و آرش و مهشید را برای اولین بار میدیدم. انگاری آشنائی با هیچکدام از افراد نداشتند و فقط از طریق سوشیال مدیا با خبر و علاقمند شده بودند.

_________________________________

ایمان از قبل چهار سئوال کرده بود که جواب من قبل از گفتگو با دیگران این بود و بعد از شنیدن جواب دیگران هنوز همین باقیمانده است.

- آری ما به کنگره به عنوان ابزار آموزشی نیازمندیم. هنوز خیلی زوده که بخواهیم از این نهاد انتظار آنرا داشته باشیم به ما خدمت برساند.
- به نظر من منافع جمعی ما ایرانیان کانادا در درجه اول در آشنائی، آموزش و آموختن کارداوطلبانه، کار جمعی، دموکراسی، آزادی و حقوق بشر است. هر چقدر هم بیشتر در فعالیت های کنگره مشارکت کنیم هم بیشتر تاثیر میپذیریم و هم تاثیر میگذاریم.
- تخلف ها مخالفت ها، رودرروئی ها، دادگاه و لشکر کشی های انتخاباتی، گردنکشی و منم و منم کردن ها کلاس های مختلفی میباشند که هم کمک میکنند همدیگر را بشناسیم، و هم اینکه با فرهنگ دیروز، امروز و فردای خود آشنا شویم.

_____________________________

قبل از رفتن خواستم یک عکس دستجمعی بگیریم ولی دست خالی برگشتم.

_____________________________

سینا: ما ایرانیان دوست نداریم اطلاعاتمان در اختیار دیگران قرار بگیرد
مهدی: چرا؟ آیا این ناشی از بی اعتمادی، بدبینی و ترس کاشته شده در ما نیست که بعضی هم سعی میکنند آنرا تقویت کرده و از آن بهره برداری کنند؟

مهدی: ما خیلی مانده تا کانادایی شویم
سینا: ترودو گفته کانادایی کانادایی کاناداییست
مهدی: زمانی میتوانیم خود را کانادایی بدانیم که آزادی، دموکراسی، حقوق بشر، کار داوطلبانه و گروهی در ما نهادینه شده باشد.